Wat betekent Fryslan eigenlijk voor mij? Een vraag waar ik lange tijd geen antwoord op had. Tot vorige week.

Hoge koorts
Tot de overweldigende Elfstedenkoorts. Ik heb echt geprobeerd er niet aan toe te geven. Maar dan zie je al die mensen die dagelijks het ijs sneeuwvrij maken. Vrijwillig, gewoon omdat we met zijn allen meer kunnen dan alleen.

En of het helpt? Of het dan Oan Giet? Dat betwijfelen al die sneeuwschuivers ten zeerste. “Maar dan hebben we straks wel mooi ijs!”

Geen hete brij
De Friese nuchterheid van Wiebe Wieling en ijsmeester Jan Oosterbrug. Hun oprechtheid, eerlijkheid en het vertrouwen dat ze uitstraalden. Vooral niet om de hete brij heen draaien. Maar meteen duidelijkheid verschaffen aan het begin van de persconferentie van afgelopen woensdag.

“Dames en heren, ik heb geen goed nieuws.”Prachtig! Niet dat de Elfstedentocht niet doorging! Zeker niet. Maar wel de directheid en eerlijkheid van de heren.

Mijn thuis
Het is die koorts. Dat gevoel en die drive. Friesland en haar prachtige landschappen, het water, de mensen, de producten. Friesland is mijn thuis. Trots De twijfel die ik wel eens heb gehad over het vertellen waar de droge worst van Weidenaar vandaan komt, met name bij de Groningse en Drentse worst, is voorgoed weg. Op de verpakking van al onze droge worstsoorten staat namelijk “Kwaliteit ut Fryslan”. En zo is het. Daar kunnen we trots op zijn!

Wini Weidenaar

Vorig jaar was mijn 1ste wintersportvakantie. Een wintersport met veel zeeuwsspek! Tweede wintersportvakantie En ja, je raadt het zeker al? Op vrijdag de 13e staat mijn 2e wintersportvakantie voor de deur! En vertrek ik samen met de vriendengroep naar Frankrijk.

Vorig jaar ging het skiën best goed. Maar om mezelf nou een natuurtalent te noemen? Nee, dat is wat overdreven. Ik kijk er dit jaar best wel een klein beetje tegen op.

Lawinegevaar en zo
Het is niet alleen het skiën. Het is ook de hoeveelheid sneeuw die in de wintersportgebieden is gevallen. Koppen in kranten met lawinegevaar, toeristen stranden langs de weg, kleine wegen dicht en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Veel sneeuw is goed
Maar blijkbaar is dit geen reden om ongerust te zijn. Want mijn vriend heeft er alleen maar meer zin in. ‘Met zoveel sneeuw gaat het skiën veel makkelijker. En het ziet er prachtig uit’ .

In de handbagage
Ik geloof hem graag! Het zal zeker een geweldige week worden! En komen we wel vast te zitten? Dan ben ik goed voorbereid! De droge worst en het zeeuwsspek gaan in de handbagage. Want een slimme meid is op alles voorbereid. Voor alle mede-wintersporters, veel plezier en kom weer veilig thuis!

Wini Weidenaar

Friezen houden van gewoon doen. Wij kloppen onszelf niet op de borst. Noem het maar bescheiden. Soms zelfs Bescheiden met de hoofdletter B.

Neem mijn broer, Lieuwe. Hij heeft me niet eens verteld dat we maandag 8 keer goud hebben gewonnen op de Vak Beurs.

Ik hoorde het van onze klant Stefan Bult van Coop Supermarkten. Hij feliciteerde Weidenaar met het behalen van maar liefst 8 keer goud. Een hele prestatie.

Niet alleen ik liep rood aan. Maar ook Lieuwe verschoot van kleur. Hij besefte toen pas dat we echt goed gepresteerd hebben met onze 8 keer goud.

“Natuurlijk weet ik dat diep in mijn hart wel. Maar hoe zeg je zoiets zonder arrogant over te komen? Wini, we hebben 8 keer goud behaald?” Ja Lieuwe, zo zeg je dat! ;

Kortom, Lieuwe en geweldige collega’s gefeliciteerd met 8 keer goud! Wees trots op jezelf! Geniet van het heerlijke gebak dat voor jullie klaar staat. Jullie hebben het verdiend. Op naar de volgende wedstrijd waar we natuurlijk weer gaan voor goud.

Tip van deze Bescheiden Fries:leer genieten van elk succes in je leven.

Wini Weidenaar

Dit jaar ben ik voor het eerst op wintersport geweest. Een verslaving zegt men. En dus veel waarschuwingen vooraf! Als je één keer gaat, wil je ieder jaar. En dat is waar. Ik kan er niets anders van maken. Een week om nooit meer te vergeten.

In december vroeg mijn vriend of ik met een groep vrienden op wintersport wilde. Flitsen van vallende Wini’s passeren mijn gedachten. Maar ik hoorde mezelf al ‘ja’ zeggen. Later realiseerde ik me twee belangrijke dingen:ik kon niet skiën en met wie gingen we eigenlijk?

Punt 1:‘ik kon niet skiën’ was gemakkelijk op te lossen. We vertrokken pas in maart, dus ik had nog vanaf december de tijd om te oefenen op de borstelbaan. Zo gezegd zo gedaan.

En dan puntje 2! Wie ging er eigenlijk mee? Daar wilde ik vooraf toch ook graag meer over weten. Dus zijn wij een aantal weken voor de wintersportmet de hele club bij elkaar gekomen. Voor de één, mij dus, een nadere kennismaking. En voor de meeste anderen een standaard wintersport-bijeenkomst. Wie neemt wat mee, wie doet de boodschappen, hoe laat gaan we weg etc.

Iedereen kreeg zijn eigen taak mee en voordat we het wisten, zaten we gezellig te babbelen over van alles en nog wat. Opeens begint één van de medewintersporters, Leon, te praten over zijn favoriete hapje. Zijn hapje moet mee én moet van Weidenaar zijn. Ik kijk op en begin te lachen. ‘Waar heb je het over?’ vraag ik Leon. ‘Zeeuwsspek , ik kan niet een hele week zonder Zeeuwsspek!’ Ook Hotze, mijn vriend, begint te lachen. ‘Ik denk dat Wini wel voor het Zeeuwsspek kan zorgen.’ zegt Hotze. Leon kijkt hem niet begrijpend aan. Dan begint erbij hem opeens een lichtje te branden. ‘Ben jij een echte Weidenaar dan?’

Op 18 maart zijn we met zijn achten naar Frankrijk vertrokken. Op het moment dat we Leon thuis ophaalden is zijn eerste vraag; ‘Wini, heb je wel Zeeuwsspek meegenomen?’ Lachend stapten we in de bus en vertrokken naar Frankrijk. Een geweldige week hebben we gehad en we hebben er zeven fans voor Zeeuwsspek bij, dankzij Leon.

Vrienden, bedankt voor de fantastische week en op naar volgend jaar. Een wintersport met heeeel veeel Zeeuwsspek.

Wini Weidenaar