Na ruim 30 jaar neem ik afscheid van ons familiebedrijf. Maar niet van wat het mij gebracht heeft

Eigenlijk begon dat niet pas dertig jaar geleden, maar al veel eerder. Als kind groeide ik op tussen de droge worsten, het vlees, de winkel en vooral de mensen. Op mijn twaalfde stond ik al samen met heit achter de toonbank. Later ging ik mee langs supermarkten, hup broodtrommel in de bus en gaan. Schappen vullen, ondernemers spreken en kijken hoe handel werkt.

Misschien leerde ik daar wel de belangrijkste lessen van mijn leven.

Over hard werken. Over doen wat je zegt. Over verantwoordelijkheid nemen. Maar ook over mensen.

Ik denk nog vaak terug aan de zaterdagochtenden in de winkel met heit. Kinderen die een stukje worst kwamen halen. Klanten die steevast hetzelfde bestelden. Het ritme, de vertrouwdheid, het contact. Het waren misschien gewone momenten, maar achteraf gezien juist heel bijzonder.

Een familiebedrijf vormt je. Letterlijk.

Ik ben ongelooflijk trots op hoe ik ben opgegroeid. Op pake en beppe die het bedrijf overnamen. Op heit en mem die samen met omkes en tantes verder bouwden. En op alles wat daarbij hoorde: hamburgers paneren met neefjes en nichtjes, op beurzen staan, producten laten proeven in supermarkten en samen de schouders eronder zetten.

Natuurlijk zaten daar ook lessen tussen die destijds iets minder leuk voelden. Als ik vroeger laat thuiskwam van het stappen en heit net naar zijn werk ging, was de boodschap simpel: douchen en mee. Geen discussie. Achteraf denk ik: misschien heb ik daar wel mijn arbeidsethos aan te danken.

In de loop der jaren veranderde mijn rol. Ik nam commerciële taken over, voerde gesprekken op hoofdkantoren, leerde onderhandelen en mocht de laatste jaren vooral doen waar mijn hart ook ligt: het verhaal vertellen. Over ons familiebedrijf, onze mensen, onze producten en waar we voor staan. Dat heb ik met veel liefde gedaan. 

Wat mij betreft is opgroeien in een familiebedrijf een zegen én soms ook ingewikkeld. Een zegen, omdat je ondernemen van dichtbij leert. Omdat je leert aanpakken, kansen ziet en begrijpt dat werk niet om vijf uur ophoudt. Maar soms ook ingewikkeld, omdat werk en familie door elkaar lopen. Omdat verwachtingen hoog kunnen zijn. Omdat je betrokken bent met je hart en daardoor soms ook extra voelt. Toch kan ik met overtuiging zeggen: het heeft me veel meer gebracht dan genomen.

Waarom ik dan stop? Dat is geen makkelijke vraag.

Al in 2012 besloot ik geen mede-eigenaar te worden. Niet uit onvrede, maar omdat ik voelde dat mijn pad ergens anders lag. Ik wilde vrijheid, nog nieuwe dingen ontdekken en had behoefte aan ruimte om mijn eigen weg te vinden.

En die weg vond ik steeds meer in participatieprojecten, communicatiestrategie, mensen samenbrengen en bewegingen van onderop helpen groeien. Projecten waar mensen mee kunnen denken over hun toekomst, hun dorp, hun regio of hun verhaal. Daar gaat mijn hart sneller van kloppen. Tegelijkertijd bleef Weidenaar altijd een deel van mij.

Ik heb lang gedacht dat ik op een bepaalde manier verbonden zou blijven aan het familiebedrijf. Maar soms komt er een moment waarop je eerlijk moet zijn naar jezelf. Een moment waarop je voelt: dit is goed zo. Niet omdat het niet goed gaat, integendeel. Ik ben trots op hoe het bedrijf zich ontwikkelt en hoeveel verantwoordelijkheid daar iedere dag wordt gedragen. Daar heb ik veel respect voor.

Ik heb altijd gezegd: zolang heit er nog is, stop ik niet. Tot zijn overlijden heb ik hier eigenlijk nooit serieus over nagedacht. Misschien omdat het dan nog vanzelfsprekend voelde. Maar nu is het moment gekomen om ook dit stukje los te laten. Met pijn in mijn hart, want Weidenaar zit in mijn vezels. Maar ook met rust, omdat ik voel dat dit de juiste stap is.

Ik neem afscheid van mijn rol, niet van wat het bedrijf voor mij betekent. Ik zal me altijd verbonden voelen met Weidenaar. Als dochter, zus en trotse telg van een familiebedrijf dat me gevormd heeft tot wie ik ben.

En bovenal wens ik Lieuwe en alle collega’s alle succes toe met het voortzetten van dit prachtige familiebedrijf. Want sommige plekken verlaat je misschien in rol, maar nooit echt in je hart.

Wini Weidenaar

Foto’s: Lucas Kemper